Home About Network of subjects Linked subjects heatmap Book indices included Search by subject Search by reference Browse subjects Browse texts

Tiresias: The Ancient Mediterranean Religions Source Database



2385
Cicero, Tusculan Disputations, 1.1
NaN


Intertexts (texts cited often on the same page as the searched text):

12 results
1. Cicero, On Friendship, 18 (2nd cent. BCE - 1st cent. BCE)

2. Cicero, On Divination, 1.1, 2.4 (2nd cent. BCE - 1st cent. BCE)

1.1. Vetus opinio est iam usque ab heroicis ducta temporibus, eaque et populi Romani et omnium gentium firmata consensu, versari quandam inter homines divinationem, quam Graeci mantikh/n appellant, id est praesensionem et scientiam rerum futurarum. Magnifica quaedam res et salutaris, si modo est ulla, quaque proxime ad deorum vim natura mortalis possit accedere. Itaque ut alia nos melius multa quam Graeci, sic huic praestantissimae rei nomen nostri a divis, Graeci, ut Plato interpretatur, a furore duxerunt. 2.4. Cumque Aristoteles itemque Theophrastus, excellentes viri cum subtilitate, tum copia, cum philosophia dicendi etiam praecepta coniunxerint, nostri quoque oratorii libri in eundem librorum numerum referendi videntur. Ita tres erunt de oratore, quartus Brutus, quintus orator. Adhuc haec erant; ad reliqua alacri tendebamus animo sic parati, ut, nisi quae causa gravior obstitisset, nullum philosophiae locum esse pateremur, qui non Latinis litteris inlustratus pateret. Quod enim munus rei publicae adferre maius meliusve possumus, quam si docemus atque erudimus iuventutem? his praesertim moribus atque temporibus, quibus ita prolapsa est, ut omnium opibus refreda atque coe+rcenda sit. 1.1. Book I[1] There is an ancient belief, handed down to us even from mythical times and firmly established by the general agreement of the Roman people and of all nations, that divination of some kind exists among men; this the Greeks call μαντική — that is, the foresight and knowledge of future events. A really splendid and helpful thing it is — if only such a faculty exists — since by its means men may approach very near to the power of gods. And, just as we Romans have done many other things better than the Greeks, so have we excelled them in giving to this most extraordinary gift a name, which we have derived from divi, a word meaning gods, whereas, according to Platos interpretation, they have derived it from furor, a word meaning frenzy. 1.1. Why, my dear Quintus, said I, you are defending the very citadel of the Stoics in asserting the interdependence of these two propositions: if there is divination there are gods, and, if there are gods there is divination. But neither is granted as readily as you think. For it is possible that nature gives signs of future events without the intervention of a god, and it may be that there are gods without their having conferred any power of divination upon men.To this he replied, I, at any rate, find sufficient proof to satisfy me of the existence of the gods and of their concern in human affairs in my conviction that there are some kinds of divination which are clear and manifest. With your permission I will set forth my views on this subject, provided you are at leisure and have nothing else which you think should be preferred to such a discussion. 1.1. And what do you say of the following story which we find in our annals? During the Veientian War, when Lake Albanus had overflowed its banks, a certain nobleman of Veii deserted to us and said that, according to the prophecies of the Veientian books, their city could not be taken while the lake was at flood, and that if its waters were permitted to overflow and take their own course to the sea the result would be disastrous to the Roman people; on the other hand, if the waters were drained off in such a way that they did not reach the sea the result would be to our advantage. In consequence of this announcement our forefathers dug that marvellous canal to drain off the waters from the Alban lake. Later when the Veientians had grown weary of war and had sent ambassadors to the Senate to treat for peace, one of them is reported to have said that the deserter had not dared to tell the whole of the prophecy contained in the Veientian books, for those books, he said, also foretold the early capture of Rome by the Gauls. And this, as we know, did occur six years after the fall of Veii. [45] 2.4. Inasmuch as Aristotle and Theophrastus, too, both of whom were celebrated for their keenness of intellect and particularly for their copiousness of speech, have joined rhetoric with philosophy, it seems proper also to put my rhetorical books in the same category; hence we shall include the three volumes On Oratory, the fourth entitled Brutus, and the fifth called The Orator.[2] I have named the philosophic works so far written: to the completion of the remaining books of this series I was hastening with so much ardour that if some most grievous cause had not intervened there would not now be any phase of philosophy which I had failed to elucidate and make easily accessible in the Latin tongue. For what greater or better service can I render to the commonwealth than to instruct and train the youth — especially in view of the fact that our young men have gone so far astray because of the present moral laxity that the utmost effort will be needed to hold them in check and direct them in the right way? 2.4. And they can laugh with the better grace because Epicurus, to make the gods ridiculous, represents them as transparent, with the winds blowing through them, and living between two worlds (as if between our two groves) from fear of the downfall. He further says that the gods have limbs just as we have, but make no use of them. Hence, while he takes a roundabout way to destroy the gods, he does not hesitate to take a short road to destroy divination. At any rate Epicurus is consistent, but the Stoics are not; for his god, who has no concern for himself or for anybody else, cannot impart divination to men. And neither can your Stoic god impart divination, although he rules the world and plans for the good of mankind.
3. Cicero, On The Ends of Good And Evil, 1.1-1.10, 3.11, 3.15 (2nd cent. BCE - 1st cent. BCE)

1.1. Non eram nescius, Brute, cum, quae summis ingeniis exquisitaque doctrina philosophi Graeco sermone tractavissent, ea Latinis litteris mandaremus, fore ut hic noster labor in varias reprehensiones incurreret. nam quibusdam, et iis quidem non admodum indoctis, totum hoc displicet philosophari. quidam autem non tam id reprehendunt, si remissius agatur, sed tantum studium tamque multam operam ponendam in eo non arbitrantur. erunt etiam, et ii quidem eruditi Graecis litteris, contemnentes Latinas, qui se dicant in Graecis legendis operam malle consumere. postremo aliquos futuros suspicor, qui me ad alias litteras vocent, genus hoc scribendi, etsi sit elegans, personae tamen et dignitatis esse negent. 1.2. contra quos omnis dicendum breviter existimo. Quamquam philosophiae quidem vituperatoribus satis responsum est eo libro, quo a nobis philosophia philosophia a nobis BE defensa et collaudata est, cum esset accusata et vituperata ab Hortensio. qui liber cum et tibi probatus videretur et iis, quos ego posse iudicare arbitrarer, plura suscepi veritus ne movere hominum studia viderer, retinere non posse. Qui autem, si maxime hoc placeat, placet BEV moderatius tamen id volunt fieri, difficilem quandam temperantiam postulant in eo, quod semel admissum admissum dett iam missum coe+rceri reprimique non potest, ut propemodum iustioribus utamur illis, qui omnino avocent a philosophia, quam his, qui rebus infinitis modum constituant in reque eo meliore, quo maior sit, mediocritatem desiderent. 1.3. sive enim ad sapientiam perveniri potest, non paranda nobis solum ea, sed fruenda etiam sapientia om. cod. Eliens. Davisii, P. Man. est; sive hoc difficile est, tamen nec modus est ullus ullus est BE investigandi veri, nisi inveneris, et quaerendi defatigatio defetigatio A 2 turpis est, cum id, quod quaeritur, sit pulcherrimum. etenim si delectamur, cum scribimus, quis est tam invidus, qui ab eo nos abducat? sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? nam ut Terentianus Chremes non inhumanus, qui novum vicinum non vult 'fodere au/t arare aut a/liquid ferre de/nique'— non enim illum ab industria, sed ab inliberali labore deterret—, sic isti curiosi, quos offendit noster minime nobis iniucundus labor. 1.4. Iis iis Man. sec. Bai. ; his igitur est difficilius satis facere, qui se Latina latina A 1 B E latinia R latine A 2 NV scripta dicunt contemnere. in quibus hoc primum est in quo admirer, cur in gravissimis rebus non delectet eos sermo patrius, cum idem fabellas Latinas ad verbum e Graecis expressas non inviti legant. quis enim tam inimicus paene nomini nomini pene BE Romano est, qui Ennii Medeam aut Antiopam Pacuvii spernat aut reiciat, quod se isdem Euripidis fabulis delectari dicat, Latinas litteras oderit? Synephebos ego, inquit, potius Caecilii aut Andriam Terentii quam utramque Medri legam? A quibus tantum dissentio, ut, cum Sophocles vel optime scripserit Electram, tamen male conversam Atilii atrilii ( ut videtur )R acilii BE mihi legendam putem, de quo Lucilius: Lucilius Se. lucinius A 1 ; licinius (altera parte prioris u erasa) A 2 ; licinius BER, N (litin.), V; Licinus C.F.W. Mue. 1.5. 'ferreum scriptorem', verum, opinor, scriptorem tamen, ut legendus sit. rudem enim esse omnino in nostris poe+tis aut inertissimae segnitiae est aut fastidii delicatissimi. mihi quidem nulli satis eruditi videntur, quibus nostra ignota sunt. an Utina/m an Utinam Mur (ad Phil. 14, 5), at utinam ABERN aut umnam V ne in nemore nihilo minus legimus quam hoc idem Graecum, quae autem de bene beateque vivendo a Platone disputata sunt, haec explicari non placebit Latine? 1.6. Quid? quod BEN 2 si nos non interpretum fungimur munere, sed tuemur ea, quae dicta sunt ab iis, quos probamus, eisque eisque eisdem N his (hys) BE nostrum iudicium et nostrum scribendi ordinem adiungimus, quid habent, cur Graeca antepot iis, quae et splendide dicta sint dicta sint dett. dicta sunt neque sint conversa de Graecis? nam si dicent ab illis has res esse tractatas, ne ipsos ipsos NV ipso quidem Graecos est cur tam multos legant, quam legendi sunt. quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium. quid? Theophrastus Theophrastus A. Man. theophrastum RNV theophastrum A theoprastum BE mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos? quid? Epicurei epicuri BE num num BE non RV non ( superscr. ab alt. m. uel num) A non ( superscr. ab alt. m. nun) N desistunt de isdem, de quibus et ab Epicuro scriptum est et ab antiquis, ad arbitrium suum scribere? quodsi Graeci leguntur a Graecis isdem de rebus alia ratione compositis, quid est, cur nostri a nostris non legantur? 1.7. Quamquam, si plane sic verterem Platonem aut Aristotelem, ut verterunt nostri poe+tae fabulas, male, male AR 2 N 2 mali BEN 1 mole R 1 magis V credo, mererer de meis civibus, si ad eorum cognitionem divina illa ingenia transferrem. sed id neque feci adhuc nec mihi tamen, ne faciam, interdictum puto. locos quidem quosdam, si videbitur, transferam, et maxime ab iis, quos modo nominavi, cum inciderit, ut id apte fieri possit, ut ab Homero Ennius, Afranius a Medro solet. Nec vero, ut noster Lucilius, recusabo, quo minus omnes mea legant. utinam esset ille Persius, Scipio vero et Rutilius multo etiam magis, quorum ille iudicium reformidans Tarentinis ait se et Consentinis et Siculis scribere. facete is quidem, sicut alia; alia Urs. alias sed neque tam docti tum erant, ad quorum iudicium elaboraret, et sunt illius scripta leviora, ut urbanitas summa appareat, doctrina mediocris. 1.8. ego autem quem timeam lectorem, cum ad te ne Graecis quidem cedentem in philosophia audeam scribere? quamquam a te ipso id quidem facio provocatus gratissimo mihi libro, quem ad me de virtute misisti. Sed ex eo credo quibusdam usu venire, usui uenire superscr. ab alt. m. illud e; ut sit illud euenire, A; uenire usu R ut abhorreant a Latinis, quod inciderint in inculta quaedam et horrida, de malis Graecis Latine scripta deterius. quibus ego assentior, dum modo de isdem rebus ne Graecos quidem legendos putent. res vero bonas verbis electis graviter ornateque dictas dictas V dictatas quis non legat? nisi qui se plane Graecum dici velit, ut a Scaevola est praetore praetore P. Man. praetor salutatus Athenis Albucius. 1.9. quem quidem locum comit comit Se. c o N cum ABERV cf. ad p. 5,10; 23,1; 26,12; 44,8; 46,15; 160,31 multa venustate et omni sale idem Lucilius, apud quem praeclare Scaevola: Graecum te, Albuci, quam Romanum atque Sabinum, municipem Ponti, Ponti edd. pontii (pontu BE) Tritani, Tritani Bai. tritanii A 2 RV tiranii A 1 tritanu BE centurionum, praeclarorum hominum ac primorum signiferumque, maluisti dici. Graece ergo praetor Athenis, id quod maluisti, te, cum ad me accedis, saluto: 'chaere,' chaere care BE inquam, Tite! lictores, turma omnis chorusque: chorusque cohorsque 'primus quantum video Man.' Mdv. 'chaere, Tite!' hinc hic A 1 BERV mi BEV; om. in ras. A; m R; mi in fine versus N 1, add. itii ( ut sit mutii) N 2 hostis mi Albucius, hinc inimicus. Sed iure Mucius. 1.10. ego autem mirari satis mirari satis Mdv. satis mirari A. Man.; non mirari Böck. mirari (R in mg. ad aū in fine versus pos. adscriptum habet a man. rec. nō) non queo unde hoc sit tam insolens domesticarum rerum fastidium. non est omnino hic hic omnino BE docendi locus; sed ita sentio et saepe disserui, Latinam linguam non modo non inopem, modo non inopem N 2 modo inopem ut vulgo putarent, sed locupletiorem etiam esse quam Graecam. quando enim nobis, vel dicam aut oratoribus bonis aut poe+tis, postea quidem quam fuit quem imitarentur, ullus orationis vel copiosae vel elegantis ornatus defuit? Ego vero, quoniam quoniam Otto con (conforensibus superscr. ab alt. man. u sup. o priore ) N c vel ī (superscr.) R cum forensibus operis, laboribus, periculis non deseruisse mihi videor videor N 2 V videri praesidium, in quo a populo Romano locatus sum, sum dett. sim debeo profecto, quantumcumque possum, possum BE possim in eo quoque elaborare, ut sint opera, studio, labore meo doctiores cives mei, nec cum istis tantopere tanto opere N pugnare, qui Graeca legere malint, malunt BER modo legant illa ipsa, ne simulent, et iis servire, qui vel utrisque litteris uti velint vel, si suas habent, illas non magnopere desiderent. 3.11. de quibus cupio scire quid sentias. Egone quaeris, inquit, inquit N inquam quid sentiam? quos bonos viros, fortes, iustos, moderatos aut audivimus in re publica fuisse aut ipsi vidimus, qui sine ulla doctrina naturam ipsam secuti multa laudabilia fecerunt, eos melius a natura institutos fuisse, quam institui potuissent a philosophia, si ullam aliam probavissent praeter eam, quae nihil aliud in bonis haberet nisi honestum, nihil nisi turpe in malis; ceterae philosophorum disciplinae, omnino alia magis alia, sed tamen omnes, quae rem ullam virtutis expertem expertem virtutis BE aut in bonis aut in malis numerent, eas non modo nihil adiuvare arbitror neque firmare, firmare affirmare (adfirmare A). ' Aut confirmare cum Or. scribendum est aut potius firmare, cui ex altero verbo (adiuvare) praepositio adhaesit' Mdv. quo meliores simus, sed ipsam depravare naturam. nam nisi hoc optineatur, id solum bonum esse, quod honestum sit, nullo modo probari possit beatam vitam virtute effici. quod si ita sit, cur cur N om. ABERV opera philosophiae sit danda nescio. si enim sapiens aliquis miser esse possit, ne ego istam gloriosam memorabilemque virtutem non magno aestimandam putem. 3.15. Experiamur igitur, inquit, etsi habet haec Stoicorum ratio difficilius quiddam et obscurius. nam cum in Graeco sermone haec ipsa quondam rerum rerum om. BE nomina novarum * * non videbantur, novarum non videbantur ARV, N (syll. rum ab alt. m. in ras. compendio ser.); vocarunt non videbantur BE; excidisse aliquid vidit Mdv., qui suspicatur fuisse aut cum ... quondam rerum nomina novarum nova erant, ferenda non videbantur aut cum ... quondam nomina nova erant, ferenda non videbantur aut cum ... quondam nomina nova erant, ridebantur quae nunc consuetudo diuturna trivit; quid censes in Latino fore? Facillimum id quidem est, inquam. si enim Zenoni licuit, cum rem aliquam invenisset inusitatam, inauditum quoque ei rei nomen inponere, cur non liceat Catoni? nec tamen exprimi verbum e verbo necesse erit, ut interpretes indiserti solent, cum sit verbum, quod idem declaret, magis idem declaret magis magis idem declarat R usitatum. equidem soleo etiam quod uno Graeci, si aliter non possum, idem pluribus verbis exponere. et tamen puto concedi nobis oportere ut Graeco verbo utamur, si quando minus minus NV munus occurret Latinum, ne hoc ephippiis et acratophoris potius quam proe+gmenis et apoproe+gmenis concedatur; quamquam haec quidem praeposita proposita R posita V recte et reiecta dicere licebit. 3.11.  "That all sounds very fine, Cato," I replied, "but are you aware that you share your lofty pretensions with Pyrrho and with Aristo, who make all things equal in value? I should like to know what your opinion is of them." "My opinion?" he said. "You ask what my opinion is? That those good, brave, just and temperate men, of whom history tells us, or whom we have ourselves seen in our public life, who under the guidance of Nature herself, without the aid of any learning, did many glorious deeds, — that these men were better educated by nature than they could possibly have been by philosophy had they accepted any other system of philosophy than the one that counts Moral Worth the only good and Moral Baseness the only evil. All other philosophical systems — in varying degrees no doubt, but still all, — which reckon anything of which virtue is not an element either as a good or an evil, do not merely, as I hold, give us no assistance or support towards becoming better men, but are actually corrupting to the character. Either this point must be firmly maintained, that Moral Worth is the sole good, or it is absolutely impossible to prove that virtue constitutes happiness. And in that case I do not see why we should trouble to study philosophy. For if anyone who is wise could be miserable, why, I should not set much value on your vaunted and belauded virtue. 3.15.  "Then let us make the attempt," said he, "albeit there is a considerable element of difficulty and obscurity in this Stoic system. For at one time even the terms employed in Greek for its novel conceptions seemed unendurable, when they were novel, though now daily use has made them familiar; what then to you think will be the case in Latin?" "Do not feel the least difficulty on that score," said I. "If when Zeno invented some novel idea he was permitted to denote it by an equally unheard‑of word, why should not Cato be permitted to do so too? Though all the same it need not be a hard and fast rule that every word shall be represented by its exact counterpart, when there is a more familiar word conveying the same meaning. That is the way of a clumsy translator. Indeed my own practice is to use several words to give what is expressed in Greek by one, if I cannot convey the sense ')" onMouseOut="nd();"otherwise. At the same time I hold that we may fairly claim the licence to employ a Greek word when no Latin word is readily forthcoming. Why should this licence be granted to ephippia (saddles) and acratophora (jars for neat wine) more than to proēgmena and apoproēgmena? These latter however it is true may be correctly translated 'preferred' and 'rejected.' 
4. Cicero, On Duties, 1.1-1.3, 1.15, 1.93, 3.16 (2nd cent. BCE - 1st cent. BCE)

1.1. Quamquam te, Marce fili, annum iam audientem Cratippum, idque Athenis, abundare oportet praeceptis institutisque philosophiae propter summam et doctoris auctoritatem et urbis, quorum alter te scientia augere potest, altera exemplis, tamen, ut ipse ad meam utilitatem semper cum Graecis Latina coniunxi neque id in philosophia solum, sed etiam in dicendi exercitatione feci, idem tibi censeo faciendum, ut par sis in utriusque orationis facultate. Quam quidem ad rem nos, ut videmur, magnum attulimus adiumentum hominibus nostris, ut non modo Graecarum litterarum rudes, sed etiam docti aliquantum se arbitrentur adeptos et ad dicendum et ad iudicandum. 1.2. Quam ob rem disces tu quidem a principe huius aetatis philosophorum, et disces, quam diu voles; tam diu autem velle debebis, quoad te, quantum proficias, non paenitebit; sed tamen nostra legens non multum a Peripateticis dissidentia, quoniam utrique Socratici et Platonici volumus esse, de rebus ipsis utere tuo iudicio (nihil enim impedio), orationem autem Latinam efficies profecto legendis nostris pleniorem. Nec vero hoc arroganter dictum existimari velim. Nam philosophandi scientiam concedens multis, quod est oratoris proprium, apte, distincte, ornate dicere, quoniam in eo studio aetatem consumpsi, si id mihi assumo, videor id meo iure quodam modo vindicare. 1.3. Quam ob rem magnopere te hortor, mi Cicero, ut non solum orationes meas, sed hos etiam de philosophia libros, qui iam illis fere se aequarunt, studiose legas; vis enim maior in illis dicendi, sed hoc quoque colendum est aequabile et temperatum orationis genus. Et id quidem nemini video Graecorum adhuc contigisse, ut idem utroque in genere elaboraret sequereturque et illud forense dicendi et hoc quietum disputandi genus, nisi forte Demetrius Phalereus in hoc numero haberi potest, disputator subtilis, orator parum vehemens, dulcis tamen, ut Theophrasti discipulum possis agnoscere. Nos autem quantum in utroque profecerimus, aliorum sit iudicium, utrumque certe secuti sumus. 1.15. Formam quidem ipsam, Marce fili, et tamquam faciem honesti vides, quae si oculis cerneretur, mirabiles amores, ut ait Plato, excitaret sapientiae. Sed omne, quod est honestum, id quattuor partium oritur ex aliqua: aut enim in perspicientia veri sollertiaque versatur aut in hominum societate tuenda tribuendoque suum cuique et rerum contractarum fide aut in animi excelsi atque invicti magnitudine ac robore aut in omnium, quae fiunt quaeque dicuntur, ordine et modo, in quo inest modestia et temperantia. Quae quattuor quamquam inter se colligata atque implicata sunt, tamen ex singulis certa officiorum genera nascuntur, velut ex ea parte, quae prima discripta est, in qua sapientiam et prudentiam ponimus, inest indagatio atque inventio veri, eiusque virtutis hoc munus est proprium. 1.93. Sequitur, ut de una reliqua parte honestatis dicendum sit, in qua verecundia et quasi quidam ornatus vitae, temperantia et modestia omnisque sedatio perturbationum animi et rerum modus cernitur. Hoc loco continetur id, quod dici Latine decorum potest; Graece enim pre/pon dicitur. Huius vis ea est, ut ab honesto non queat separari; 3.16. Itaque iis omnes, in quibus est virtutis indoles, commoventur. Nec vero, cum duo Decii aut duo Scipiones fortes viri commemorantur, aut cum Fabricius aut Aristides iustus nominatur, aut ab illis fortitudinis aut ab hoc iustitiae tamquam a sapiente petitur exemplum; nemo enim horum sic sapiens, ut sapientem volumus intellegi, nec ii, qui sapientes habiti et nominati, M. Cato et C. Laelius, sapientes fuerunt, ne illi quidem septem, sed ex mediorum officiorum frequentia similitudinem quandam gerebant speciemque sapientium. 1.93.  We have next to discuss the one remaining division of moral rectitude. That is the one in which we find considerateness and self-control, which give, as it were, a sort of polish to life; it embraces also temperance, complete subjection of all the passions, and moderation in all things. Under this head is further included what, in Latin, may be called decorum (propriety); for in Greek it is called πρέπον. Such is its essential nature, that it is inseparable from moral goodness; for what is proper is morally right, and what is morally right is proper. 3.16.  Accordingly, such duties appeal to all men who have a natural disposition to virtue. And when the two Decii or the two Scipios are mentioned as "brave men" or Fabricius is called "the just," it is not at all that the former are quoted as perfect models of courage or the latter as a perfect model of justice, as if we had in one of them the ideal "wise man." For no one of them was wise in the sense in which we wish to have "wise" understood; neither were Marcus Cato and Gaius Laelius wise, though they were so considered and were surnamed "the wise." Not even the famous Seven were "wise." But because of their constant observance of "mean" duties they bore a certain semblance and likeness to wise men.
5. Cicero, Republic, 3.7 (2nd cent. BCE - 1st cent. BCE)

3.7. fuisse sapientiam, tamen hoc in ratione utriusque generis interfuit, quod illi verbis et artibus aluerunt naturae principia, hi autem institutis et legibus. Pluris vero haec tulit una civitas, si minus sapientis, quoniam id nomen illi tam restricte tenent, at certe summa laude dignos, quoniam sapientium praecepta et inventa coluerunt. Atque etiam, quot et sunt laudandae civitates et fuerunt, quoniam id est in rerum natura longe maximi consilii, constituere eam rem publicam, quae possit esse diuturna, si singulos numeremus in singulas, quanta iam reperiatur virorum excellentium multitudo! Quodsi aut Italiae Latium aut eiusdem Sabinam aut Volscam gentem, si Samnium, si Etruriam, si magnam illam Graeciam conlustrare animo voluerimus, si deinde Assyrios, si Persas, si Poenos, si haec
6. Cicero, Pro Archia, 16, 15 (2nd cent. BCE - 1st cent. BCE)

15. quaeret quispiam: 'quid? illi ipsi summi viri quorum virtutes litteris proditae sunt istane doctrina quam tu effers laudibus eruditi fuerunt?' difficile est hoc de omnibus confirmare, sed tamen est certum quid quod GEea respondeam. ego multos homines excellenti animo ac virtute fuisse sine doctrina, et sine doctrina et Schütz : et ( om. p : etiam b χ1 ) sine doctrina codd. naturae ipsius habitu prope divino per se ipsos et moderatos et gravis exstitisse fateor; etiam illud adiungo, saepius ad laudem atque virtutem naturam sine doctrina naturae ... doctrina om. Ee quam sine natura valuisse doctrinam. atque idem ego hoc hoc GEe : om. cett. contendo, cum ad naturam eximiam et et GEe : atque cett. inlustrem accesserit ratio quaedam conformatioque oratio ς b1gp conformatio GE : confirmatio cett. doctrinae, tum illud nescio quid praeclarum ac singulare solere exsistere.
7. Cicero, Tusculan Disputations, 1.2, 1.4, 1.6-1.8, 2.9, 2.35, 3.3, 3.5-3.7, 4.2-4.4, 5.7-5.11 (2nd cent. BCE - 1st cent. BCE)

1.2. Nam mores et instituta vitae resque domesticas ac familiaris nos profecto et melius tuemur et lautius, latius R 1 rem vero publicam nostri maiores certe melioribus temperaverunt et institutis et legibus. quid loquar de re militari? in qua cum virtute nostri multum valuerunt, tum plus etiam disciplina. iam illa, quae natura, non litteris adsecuti assec. KRH sunt, neque cum Graecia neque ulla cum gente cum ulla gente K sunt conferenda. quae enim tanta gravitas, quae tanta constantia, magnitudo animi, animi magnitudo K probitas, fides, quae tam excellens in omni genere virtus in ullis fuit, ut sit cum maioribus nostris comparanda? 1.4. non satis Graecorum gloriae responderunt. an censemus, cessemus KRH si Fabio, GFabio V 1 nobilissimo homini, laudi datum esset, quod pingeret, non multos etiam apud nos futuros Polyclitos et Parrhasios fuisse? honos alit artes, omnesque incenduntur acceduntur ( vel ac- cenduntur) Aug. incenduntur ex acc. H 1 ecl. 212 gloriae H ibid. cum Aug. plerisque codd. (gloriae L) Lup. ad studia gloria, iacentque ea semper, quae apud quosque improbantur. honos ... 219,2 improbantur Aug. civ. 5,13 (H ecl. 212 ) et ex eo Serv. Lupus ep. 1 summam eruditionem Graeci sitam censebant in nervorum vocumque cantibus; igitur et Epaminondas, princeps meo iudicio Graeciae, graecis X -ę pro -s V 1 aut c fidibus praeclare cecinisse dicitur, Themistoclesque aliquot ante annos annis edd. vett. cum in epulis recusaret recusasset V 2 s lyram, liram X est habitus indoctior. est... indoctior Quint. inst. 1,10,19 ergo in Graecia musici floruerunt, discebantque id omnes, nec qui nesciebat nesciebant V 1 satis excultus doctrina putabatur. 1.6. in quo eo magis nobis est elaborandum, quod multi iam esse libri Latini dicuntur scripti inconsiderate ab optimis illis quidem viris, sed non satis eruditis. fieri autem potest, ut recte quis sentiat et id quod sentit polite eloqui non possit; sed mandare quemquam litteris cogitationes suas, qui eas nec disponere nec inlustrare possit nec delectatione aliqua allicere lectorem, hominis est intemperanter abutentis et otio et litteris. mandare... 5 litteris Einhart Vita Caroli praef. itaque suos libros ipsi legunt cum suis, nec quisquam attingit praeter eos, qui eandem licentiam scribendi sibi permitti volunt. quare si aliquid oratoriae laudis laudis s eras. sed a m. rec. iterur scriptum in V nostra attulimus industria, multo studiosius philosophiae fontis aperiemus, e quibus etiam illa manabant. 1.7. Sed ut Aristoteles, vir summo ingenio, scientia, scientia scientiae X -a pro -ae in r. V 2 copia, cum motus cum motus H commotus GKRV sed cũ supra com V 2 esset Isocratis isocratis V 2 s socratis X rhetoris gloria, dicere docere etiam coepit adulescentes docere s om. X post adulescentes add. decere V 2 et prudentiam cum eloquentia iungere, sic nobis placet nec pristinum dicendi studium deponere et in hac maiore et uberiore arte versari. hanc haen c R 1 enim perfectam philosophiam semper iudicavi, quae de maximis quaestionibus copiose posset ornateque dicere; in quam exercitationem ita nos studiose operam dedimus, del. Mur. operam inpendimus Dav. ut iam etiam scholas Graecorum more habere auderemus. audeamus V (a in r. c ) ut nuper tuum post discessum in Tusculano cum essent complures cumplures G 1 R 1 (corr. ipsi) mecum familiares, temptavi, quid in eo genere possem. possem V 2 g possim X ( cf. auderemus v. 20 ) ut enim antea declamitabam causas, quod nemo me diutius fecit, sic haec mihi nunc senilis est declamatio. ponere iubebam, de quo quis audire vellet; ad id aut at id X (at id sed. ex aut id aut sed. K c ) sedens aut ambulans disputabam. 1.8. itaque dierum quinque scholas, ut Graeci appellant, in totidem libros contuli. fiebat autem ita ut, cum is his G 1 V 1 H qui audire audiri X ( corr. V 2 l e ss. K 2 ) vellet dixisset, quid quod K 1 V 2 sibi videretur, tum ego contra dicerem. haec est enim, ut scis, vetus et et om. V 1 add. 2 Socratica ratio contra alterius opinionem disserendi. nam ita facillime, quid veri simillimum esset, inveniri posse Socrates arbitrabatur. Sed quo commodius disputationes nostrae explicentur, sic eas exponam, quasi agatur res, non quasi narretur. Philosophia ... 221, 7 narretur H (27 fieri 220, 5 litteris et 220,13 adulescentes 220, 18 dicere bis ) ergo ergo et primam lit- teram verbi malum om. R 1 V 1 spatio rubicatori relicto ; ergo add. R al. m ergo et m V c ita nasce- in r. V 1 nascatur corr. V c ita nascetur exordium: Malum ergo et primam lit- teram verbi malum om. R 1 V 1 spatio rubicatori relicto ; ergo add. R al. m ergo et m V c ita nasce- in r. V 1 nascatur corr. V c mihi videtur esse mors. 2.9. Itaque mihi semper Peripateticorum Academiaeque consuetudo de omnibus rebus in contrarias partis partes K 1 R 1?ecorr. disserendi non ob eam causam solum placuit, quod aliter non posset, quid in quaque re re add. in mg. K 2 veri simile esset, inveniri, invenire GK 1 (~i 2 aut c ) RV 1 (i V rec ) sed etiam quod esset ea maxuma dicendi exercitatio. qua qua G princeps usus est Aristoteles, deinde eum qui secuti sunt. nostra autem memoria Philo, quem nos frequenter audivimus, instituit alio tempore rhetorum praecepta tradere, alio philosophorum: ad quam nos consuetudinem a familiaribus nostris adducti in Tusculano, quod datum est temporis nobis, in eo consumpsimus. itaque cum ante meridiem dictioni operam dedissemus, sicut pridie feceramus, post meridiem meridie X (-di V me- ridi ach. G) meridiẽ K 2 R c? cf. de orat.2, 367 et Usener, Jahrb f. Phil. 117 p. 79 in Academiam descendimus. in qua disputationem habitam non quasi narrantes exponimus, exponemus V 2 sed eisdem ex eisdem K (exp. 2 aut 1) fere verbis, ut actum disputatumque est. Est igitur ambulantibus ad hunc modum mundum V 1 sermo ille nobis institutus et a tali et ali V 1 et tali V c quodam ductus ductus Crat. inductus cf. Brut. 21 exordio: 2.35. Interest aliquid inter laborem et dolorem. sunt finitima omnino, sed tamen differt differt ert in r. G 1 aliquid. labor est functio quaedam vel animi vel corporis gravioris operis et muneris, dolor autem motus asper in corpore alienus a sensibus. haec duo Graeci illi, quorum copiosior est lingua quam nostra, uno nomine appellant. itaque industrios homines illi studiosos studiosos R ( er. i) vel potius amantis doloris appellant, nos commodius laboriosos: laboriosos K ( exp. 2 ); item v. 17 aliud est enim laborare, aliud dolere. dolo re K (4 dolore V 1 ) o verborum inops interdum, quibus abundare habund. G 1 te semper putas, Graecia! aliud, inquam, est dolere, dolo re K (4 dolore V 1 ) aliud laborare. cum varices secabantur C. C. l g K 2 Mario, dolebat; cum aestu magno ducebat agmen, laborabat. est inter haec quaedam tamen similitudo: consuetudo enim laborum perpessionem dolorum dolorem X corr. K 2 R 2 efficit efficiat X (a R 1? ) faciliorem. 3.3. accedunt etiam poëtae, qui cum magnam speciem doctrinae sapientiaeque prae se tulerunt, audiuntur leguntur ediscuntur et inhaerescunt penitus in mentibus. cum vero eodem quasi maxumus quidam quidem K 1 R 1 H magister populus accessit accessit V c ( cf. rep. 4,9 ) om. X (accedit ante eodem add. multi s ) atque omnis undique ad vitia consentiens multitudo, tum plane inficimur opinionum pravitate a naturaque desciscimus, dessciscimus KR 1 ut nobis optime naturae vim vidisse naturae vim vidisse Mdv. ad fin. 3,62 naturam invidisse videantur, qui nihil melius homini, nihil magis expetendum, nihil praestantius honoribus, imperiis, populari gloria iudicaverunt. ad ad at K quam fertur optumus quisque veramque illam honestatem expetens, expe tens V quam unam natura maxime anquirit, unam s una anquirit Mos. inquirit in summa iitate versatur consectaturque nullam eminentem effigiem virtutis, virtutis del. Bentl. gloriae ( ex gloria V 2 ) del. Bai. sed adumbratam imaginem gloriae. est enim gloria solida quaedam res et expressa, non adumbrata; ea est consentiens laus bonorum, incorrupta et ante incorrupta add. V c vox bene iudicantium de excellenti excellenti ex -te V 1 excellente rell. ( ft. recte cf. de orat. 2, 85 fr. ap. Char. GL. I p. 138, 13 ) virtute, ea virtuti resonat tamquam imago; gloriae post imago add. X exp. V 1 quae quia recte factorum plerumque comes est, non est non est ea H est in r. V c bonis viris repudianda. repudienda in -anda corr. K 1 V 1 3.5. at et morbi morbi ex moribus K 1 perniciosiores pluresque sunt animi quam corporis; an ... 18 corporis add. G 2 in mg. hi enim ipsi hi...19 ipsi hoc. . ipso Ba. male: 'ipsi corporis morbi animi morbos efficere possunt eorumque numerum augent' (plures!) cf. p. 405,14 odiosi sunt, quod ad animum pertinent pertine t V eumque sollicitant, solicitant G 1 R 1 V 1 animusque aeger, ut ait Ennius, Enn. sc. 392 semper errat neque pati pati poti Ribb. sed cf. Va. neque perpeti potest, cupere numquam desinit. quibus duobus morbis, ut omittam alios, aegritudine et cupiditate, cupidldatẽ R 1 qui tandem possunt in corpore esse graviores? qui vero probari potest ut sibi mederi animus non possit, cum ipsam medicinam corporis animus invenerit, cumque ad corporum sanationem multum ipsa corpora et natura valeat nec omnes, omnis X corr. V 2 sint Tregd. sunt qui curari se passi sint, continuo etiam convalescant, convalescunt G animi autem, qui se sanari voluerint praeceptisque sapientium paruerint, sine ulla dubitatione sanentur? 3.6. est profecto animi medicina, philosophia; Cur igitur cum constemus ... 319,4 philosophia H cuius auxilium non ut in corporis morbis petendum est foris, omnibusque opibus viribus, et ante viribus add. V c s viribus om. Gr. ut nosmet ipsi nobis mederi possimus, elaborandum est. Quamquam de universa philosophia, quanto opere et expetenda esset et colenda, satis, ut arbitror, dictum est in Hortensio. ortensio G de maxumis autem rebus nihil fere intermisimus postea nec disputare nec scribere. his autem libris exposita sunt ea quae eaque G 1 a a om. K 1 nobis cum familiaribus nostris in Tusculano erant disputata. sed quo niam duobus superioribus de morte et de dolore dictum est, tertius dies disputationis hoc tertium volumen efficiet. 3.7. ut enim in Academiam nostram descendimus inclinato iam in postmeridianum tempus die, poposci eorum aliquem, qui aderant, aliquid quid adherant G 1 causam disserendi. tum res acta sic est: Videtur mihi cadere in sapientem aegritudo. Num reliquae quoque perturbationes animi, formidines libidines libidines add. G 2 iracundiae? haec enim fere sunt eius modi, eiusmodi V ( ss. c ) quae Graeci pa/qh pathe X appellant; ego poteram morbos, et id verbum esset e verbo, sed in consuetudinem nostram non caderet. nam misereri, invidere, gestire, laetari, haec omnia morbos Graeci appellant, motus animi rationi non obtemperantis, nos autem hos eosdem motus concitati animi recte, ut opinor, perturbationes dixerimus, morbos autem non satis usitate, relique ... 29 usitate ( libere ) H uisit. G 1 ( sic etiam 322, 10; 325,16 ) nisi quid aliud tibi videtur. Mihi vero isto modo. 4.2. hoc autem loco consideranti mihi studia doctrinae multa sane sanae GK sane RV occurrunt, cur ea quoque arcessita aliunde neque solum expetita, sed etiam conservata et culta videantur. erat enim illis paene in conspectu praestanti sapientia et nobilitate Pythagoras, qui fuit in Italia temporibus isdem quibus L. Brutus patriam liberavit, praeclarus auctor nobilitatis tuae. Pythagorae autem doctrina cum longe lateque flueret, permanavisse mihi videtur in hanc civitatem, idque cum coniectura probabile est, tum quibusdam etiam vestigiis indicatur. quis enim est qui putet, cum floreret in Italia Graecia graeciae X potentissumis et et s. v. add. V 1? maximis urbibus, ea quae magna dicta est, in isque primum ipsius Pythagorae, deinde dein K 1 postea pythagorae deinde postea add. V c in mg. Pythagoreorum pytagorae orum G (e del. 2 ) pythagoraeorum ex -reorum ter V c tantum nomen esset, nostrorum hominum ad eorum doctissimas voces aures clausas fuisse? 4.3. quin etiam arbitror propter Pythagoreorum admirationem Numam quoque regem Pythagoreum pythagoreorum K 1 pythagoreum V a posterioribus existimatum. nam cum Pythagorae disciplinam et instituta instituta s constituta X cognoscerent regisque eius aequitatem et et s. v. add. V 1 sapientiam a maioribus suis accepissent, aetates aetas R 1 autem et tempora ignorarent propter vetustatem, eum, qui sapientia excelleret, Pythagorae auditorem crediderunt fuisse. et de coniectura quidem hactenus. vestigia autem Pythagoreorum quamquam multa colligi possunt, paucis tamen utemur, quoniam non id agitur hoc tempore. nam cum carminibus soliti illi esse dicantur et praecepta del. Dav. 2 ( opponuntur inter se carmina et cantus ut 28 cf. de orat. 3, 197 ) quaedam occultius tradere et mentes suas a cogitationum intentione cantu fidibusque fid elibusque K ( corr. in fidibusque 2 ) ad tranquillitatem traducere, gravissumus auctor in Originibus dixit fr. 118 cf. 218, 17 Cato morem apud maiores hunc epularum fuisse, ut deinceps, qui accubarent, canerent ad tibiam clarorum virorum laudes atque virtutes; ex quo perspicuum est et cantus tum fuisse discriptos rescriptos GKR rescripto suo cum s. V ( V 2 ) discriptos Sey. vocum sonis et carmina. 4.4. quamquam id quidem etiam duodecim tabulae declarant, tb. 8, 1 Br. condi iam tum solitum esse carmen; quod ne liceret fieri ad ad X in V 2 alterius iniuriam, iniuriam infamiam add. V 2 ( sed C. non ut rep. 4, 12 ipsa legis verba affert ) lege legem V 1 (m. del. 2 ) longe K sanxerunt. nec vero illud non eruditorum temporum argumentum est, quod et deorum pulvinaribus et epulis magistratuum fides praecinunt, quod proprium eius fuit, de qua loquor, disciplinae. mihi quidem etiam Appii appii+ tuberonem K 1 ( etiam +), reliqua in mg. add. K c Caeci carmen, quod valde Panaetius laudat epistola quadam, quae est ad Q. ad Q. V rec s atque X Tuberonem, Pythagoreum pythagoreorum X corr. V 2? videtur. multa multae GR 1 ( corr. 1 ) V 1 ( corr. 2? ) etiam sunt in nostris institutis ducta ductis ducta K autc ab illis; quae praetereo, ne ea, quae repperisse perperisse X peperisse K 2 s repperisse Dav. ( cf. nat. deor. 2, 16 ) ipsi putamur, aliunde didicisse videamur. aliunde didicisse videamur post 13 nostros habet X. suo loco posuit V c 5.7. Quam rem antiquissimam cum videamus, nomen tamen esse confitemur recens. nam sapientiam quidem ipsam quis negare potest non negare non p. K 1 modo re esse antiquam, verum etiam nomine? quae divinarum humanarumque rerum, tum initiorum causarumque rerum causarumque in mg. G 2 cuiusque V c s cuius X (cuiu G 1 ) cuiusque rei cognitione cognitionem H hoc pulcherrimum nomen apud antiquos adsequebatur. o vitae ... 407, 7 assequebatur H itaque et illos septem, qui a Graecis sofoi/, CO f Ol X sapientes a nostris et habebantur habebantur V 2 s habeantur X (et et h. G) et nominabantur, qui... 8 nominabantur del. Sauppe et multis ante saeculis Lycurgum, lygurgum X ( ex lygitur gum K 1 ) cuius temporibus Homerus etiam fuisse ante hanc urbem conditam traditur, et iam et iam etiam W heroicis aetatibus Ulixem ulixem i e corr. G ulyxem V et Nestorem accepimus et alt. et add. V c fuisse et habitos esse sapientis. sapientis ex -es R c 5.8. nec vero Atlans atlans K athlans R 1 (h del. c ) V 1 (n del. 2 ) G 2 ( ex athalans) sustinere caelum nec Prometheus adfixus Caucaso nec stellatus Cepheus cum uxore genero filia traderetur, nisi caelestium divina cognitio nomen eorum ad errorem fabulae traduxisset. traduxisset G 1 ( ss. 1 ) V 2 s traduxissent KRV 1 a quibus ducti deinceps omnes, qui in rerum contemplatione studia ponebant, sapientes et habebantur et nominabantur, idque eorum nomen usque ad Pythagorae manavit aetatem. omnesque qui ... 20 aetate H quem, ut scribit auditor Platonis Ponticus Heraclides, vir doctus in primis, Phliuntem fr. 78 V. philuntem X ferunt venisse, eumque cum eumque cum cumque Dav. Leonte, principe Phliasiorum, philiasiorum G 1 V docte et copiose disseruisse quaedam. cuius ingenium et eloquentiam cum admiratus esset Leon, quaesivisse ex eo, qua maxime arte confideret; at illum: artem quidem se scire nullam, sed esse philosophum. admiratum Leontem novitatem nominis quaesivisse, quinam essent esset R 1 V 1 ( R c V 1 ) philosophi, et quid inter eos et reliquos interesset; 5.9. Pythagoram autem respondisse similem sibi videri vitam vita X ( corr. V rec ) hominum et mercatum eum, qui haberetur maxumo ludorum apparatu totius Graeciae celebritate; nam ut illic illic s illi X ( del. V 2 ) cf. Neue 2, 655 ( Cael. ap. Cic. epist. 8, 15, 2 ) alii corporibus exercitatis gloriam et nobilitatem coronae peterent, alii emendi aut vendendi quaestu et lucro ducerentur, esset esse V 1 autem quoddam genus eorum, idque vel maxime ingenuum, qui nec plausum nec lucrum quaererent, sed visendi causa venirent studioseque perspicerent, quid ageretur et quo modo, item nos quasi in mercatus quandam celebritatem celebritate X corr. V 2 ex urbe aliqua item (iter codd. ) ... 12 aliqua Non. 431, 19 sic in hanc hac K 1 vitam ex alia vita et natura profectos alios gloriae servire, alios pecuniae, raros esse quosdam, qui ceteris omnibus pro nihilo habitis rerum naturam studiose intuerentur; hos se appellare sapientiae studiosos—id est enim philosophos—; et ut illic liberalissimum esset spectare nihil sibi adquirentem, sic in vita longe omnibus studiis contemplationem rerum cognitionemque cognitionemque V c s cogitationemque X praestare. 5.10. Nec vero Pythagoras nominis solum inventor, sed rerum etiam ipsarum amplificator amplicator G fuit. qui cum post cum post ( eras. q) K hunc Phliasium sermonem in Italiam venisset, exornavit eam Graeciam, quae magna dicta est, et privatim et publice praestantissumis et institutis et artibus. cuius de disciplina aliud tempus fuerit fortasse dicendi. sed ab antiqua philosophia usque ad Socratem, qui Archelaum, Anaxagorae discipulum, audierat, numeri motusque tractabantur, et unde omnia orerentur orarentur K quove reciderent, recederent X corr. V 1 aut c s studioseque ab is siderum magnitudines intervalla cursus currus G 1 antiquirebantur G ( alt. i e corr. 2 ) anquirebantur et cuncta caelestia. Socrates autem primus philosophiam devocavit e caelo et in urbibus conlocavit et in domus domos s ac fort. V 1 (u e corr. c ) domibus Gr. etiam introduxit et coëgit de vita et moribus rebusque bonis et malis quaerere. 5.11. cuius multiplex ratio disputandi rerumque varietas et ingenii magnitudo Platonis memoria et litteris consecrata plura genera effecit effecit s efficit X dissentientium philosophorum, e quibus nos id potissimum consecuti consecuti con del. V 2 sumus, quo Socratem usum arbitrabamur, arbitramur V 2 s ut nostram ipsi sententiam tegeremus, errore alios levaremus et in omni disputatione, quid esset simillimum veri, quaereremus. quaeremus G 1 K quem morem moyerem G 2 cum Carneades acutissime copiosissimeque tenuisset, fecimus et alias saepe et nuper in Tusculano, ut ad eam eam ( del. c ) R consuetudinem disputaremus. et quadridui quidem sermonem superioribus ad ad a R missimus G 1 K te perscriptum libris misimus, quinto autem die cum eodem in loco consedissemus, sic est propositum, de quo disputaremus:
8. Lucretius Carus, On The Nature of Things, 1.136-1.139 (1st cent. BCE - 1st cent. BCE)

9. Plutarch, Moralia, None (1st cent. CE - 2nd cent. CE)

10. Diogenes Laertius, Lives of The Philosophers, 1.12, 8.8 (3rd cent. CE - 3rd cent. CE)

8.8. Aristoxenus says that Pythagoras got most of his moral doctrines from the Delphic priestess Themistoclea. According to Ion of Chios in his Triagmi he ascribed some poems of his own making to Orpheus. They further attribute to him the Scopiads which begins thus:Be not shameless, before any man.Sosicrates in his Successions of Philosophers says that, when Leon the tyrant of Phlius asked him who he was, he said, A philosopher, and that he compared life to the Great Games, where some went to compete for the prize and others went with wares to sell, but the best as spectators; for similarly, in life, some grow up with servile natures, greedy for fame and gain, but the philosopher seeks for truth. Thus much for this part of the subject.
11. Boethius, De Consolatione, 1.4.5 (5th cent. CE - 6th cent. CE)

12. Boethius, De Institutione Musica, 2.2 (5th cent. CE - 6th cent. CE)



Subjects of this text:

subject book bibliographic info
anaxagoras of clazomenae Wynne, Horace and the Gift Economy of Patronage (2019) 13
arcesilaus Augoustakis, Flavian Poetry and its Greek Past (2014) 321
archelaus (the philosopher) Wynne, Horace and the Gift Economy of Patronage (2019) 13
boethius, first isagoge commentary Ayres Champion and Crawford, The Intellectual World of Late Antique Christianity: Reshaping Classical Traditions (2023) 680
boethius, institutio arithmetica Ayres Champion and Crawford, The Intellectual World of Late Antique Christianity: Reshaping Classical Traditions (2023) 680
boethius, institutio musica Ayres Champion and Crawford, The Intellectual World of Late Antique Christianity: Reshaping Classical Traditions (2023) 680
boethius, on ordering of knowledge Ayres Champion and Crawford, The Intellectual World of Late Antique Christianity: Reshaping Classical Traditions (2023) 680
boethius, philosophy, taxonomic ordering of Ayres Champion and Crawford, The Intellectual World of Late Antique Christianity: Reshaping Classical Traditions (2023) 680
carneades Augoustakis, Flavian Poetry and its Greek Past (2014) 321
cato, marcus porcius Tsouni, Antiochus and Peripatetic Ethics (2019) 25
cicero, marcus tullius, on ends Tsouni, Antiochus and Peripatetic Ethics (2019) 25
cicero Malherbe et al., Light from the Gentiles: Hellenistic Philosophy and Early Christianity: Collected Essays of Abraham J (2014) 467
dicaearchus Augoustakis, Flavian Poetry and its Greek Past (2014) 321
epistle, pastorals Malherbe et al., Light from the Gentiles: Hellenistic Philosophy and Early Christianity: Collected Essays of Abraham J (2014) 467
hannibal Augoustakis, Flavian Poetry and its Greek Past (2014) 321
illumination (metaphor for writing of late sequence) Wynne, Horace and the Gift Economy of Patronage (2019) 11
lucretius carus, titus Wynne, Horace and the Gift Economy of Patronage (2019) 11, 12
lucullus, lucius licinius Tsouni, Antiochus and Peripatetic Ethics (2019) 25
moderation Malherbe et al., Light from the Gentiles: Hellenistic Philosophy and Early Christianity: Collected Essays of Abraham J (2014) 467
myths Wynne, Horace and the Gift Economy of Patronage (2019) 13
panaetius Augoustakis, Flavian Poetry and its Greek Past (2014) 321
pastoral epistles Malherbe et al., Light from the Gentiles: Hellenistic Philosophy and Early Christianity: Collected Essays of Abraham J (2014) 467
pastorals Malherbe et al., Light from the Gentiles: Hellenistic Philosophy and Early Christianity: Collected Essays of Abraham J (2014) 467
philosophy, as love of wisdom, boethius on Ayres Champion and Crawford, The Intellectual World of Late Antique Christianity: Reshaping Classical Traditions (2023) 680
philosophy, boethius taxonomic ordering of Ayres Champion and Crawford, The Intellectual World of Late Antique Christianity: Reshaping Classical Traditions (2023) 680
plato Wynne, Horace and the Gift Economy of Patronage (2019) 13
posidonius Augoustakis, Flavian Poetry and its Greek Past (2014) 321
prudence Malherbe et al., Light from the Gentiles: Hellenistic Philosophy and Early Christianity: Collected Essays of Abraham J (2014) 467
punic wars, second Augoustakis, Flavian Poetry and its Greek Past (2014) 321
pythagoras Wynne, Horace and the Gift Economy of Patronage (2019) 13
scipio africanus, imitatio of alexander the great by Augoustakis, Flavian Poetry and its Greek Past (2014) 321
scipio africanus, meeting with virtus and voluptas Augoustakis, Flavian Poetry and its Greek Past (2014) 321
silius italicus, and cicero Augoustakis, Flavian Poetry and its Greek Past (2014) 321
silius italicus, and ennius Augoustakis, Flavian Poetry and its Greek Past (2014) 321
silius italicus, and homer Augoustakis, Flavian Poetry and its Greek Past (2014) 321
silius italicus, and lucretius Augoustakis, Flavian Poetry and its Greek Past (2014) 321
silius italicus, and the tradition on kingship Augoustakis, Flavian Poetry and its Greek Past (2014) 321
silius italicus, nekyia in Augoustakis, Flavian Poetry and its Greek Past (2014) 321
socrates Wynne, Horace and the Gift Economy of Patronage (2019) 13
soul' Wynne, Horace and the Gift Economy of Patronage (2019) 12
stoicism, sōphrosynē Malherbe et al., Light from the Gentiles: Hellenistic Philosophy and Early Christianity: Collected Essays of Abraham J (2014) 467
stoicism Malherbe et al., Light from the Gentiles: Hellenistic Philosophy and Early Christianity: Collected Essays of Abraham J (2014) 467
sōphrosynē Malherbe et al., Light from the Gentiles: Hellenistic Philosophy and Early Christianity: Collected Essays of Abraham J (2014) 467
temperance Malherbe et al., Light from the Gentiles: Hellenistic Philosophy and Early Christianity: Collected Essays of Abraham J (2014) 467
underworld Augoustakis, Flavian Poetry and its Greek Past (2014) 321
virtue Malherbe et al., Light from the Gentiles: Hellenistic Philosophy and Early Christianity: Collected Essays of Abraham J (2014) 467
virtus feminarum Malherbe et al., Light from the Gentiles: Hellenistic Philosophy and Early Christianity: Collected Essays of Abraham J (2014) 467