Home About Network of subjects Linked subjects heatmap Book indices included Search by subject Search by reference Browse subjects Browse texts

Tiresias: The Ancient Mediterranean Religions Source Database



2269
Cicero, Academica, 2.74
NaN


Intertexts (texts cited often on the same page as the searched text):

6 results
1. Plato, Phaedrus, None (5th cent. BCE - 4th cent. BCE)

2. Cicero, Academica, 1.15-1.19, 1.21, 1.23-1.35, 1.38-1.42, 1.46, 2.15 (2nd cent. BCE - 1st cent. BCE)

1.15. Tum Varro ita exorsus est: 'Socrates mihi videtur, id quod constat inter omnes, primus a rebus occultis et ab ipsa natura involutis, in quibus omnibus *d omnes ante eum philosophi occupati fuerunt, avocavisse philosophiam et ad vitam communem adduxisse, ut de virtutibus et de vitiis omninoque de de 1 om. *d bonis rebus et malis quaereret, caelestia autem vel procul esse a nostra cognitione censeret vel, si maxime cognita essent, nihil tamen ad bene vivendum. 1.16. hic in omnibus fere sermonibus, qui ab is qui illum audierunt perscripti varie copioseque que om. px sunt, ita disputat ut nihil affirmet ipse refellat alios, nihil se scire dicat nisi id ipsum, eoque praestare ceteris, pr. se m ; praestarem p 1 (ceteris in ras. ) quod illi quae nesciant scire se putent, putent *dn -ant *g ipse se nihil scire id unum sciat, ob eamque rem se se rem *g arbitrari ab Apolline omnium sapientissimum esse dictum, quod haec esset una hominis omnis *d . cf. Plato apol. 23 A Lact. ira 1, 6 s. epit. 35, 5 sapientia, non arbitrari sese se gf scire quod nesciat. quae cum diceret constanter et in ea sententia permaneret, omnis eius oratio tantum tantum Dav. ad Lact. epit. 37 tam *g*d tamen vel tum s in virtute laudanda et in hominibus hom. omnibus *d o. h. s ad virtutis studium cohortandis consumebatur, ut e Socraticorum libris maximeque Platonis intellegi potest. 1.17. Platonis autem auctoritate, qui varius et multiplex et copiosus fuit, una et consentiens duobus vocabulis philosophiae forma instituta constituta *g est Academicorum et Peripateticorum, qui rebus congruentes nominibus differebant. nam cum Speusippum sororis filium Plato philosophiae quasi heredem reliquisset, duo duos p 2 p 1 p 2 rg 2 f c autem praestantissimo praestatnissimos mn studio atque doctrina, Xenocratem Calchedonium et Aristotelem Stagiritem, qui erant cum Aristotele Peripatetici dicti sunt, quia disputabant inambulantes in Lycio, illi autem, quia quia *g*p qui wn Platonis instituto in Academia, quod est alterum gymnasium, coetus erant et sermones habere soliti, e loci vocabulo nomen habuerunt. sed utrique Platonis ubertate completi certam quandam disciplinae formulam composuerunt et eam quidem plenam ac refertam, illam autem Socraticam dubitanter dubitanter Bai. -tantem *g -tationem *d (tionem in ras. p ) de omnibus rebus et nulla affirmatione adhibita consuetudinem consuetudine mn ; adh. cons. in. ras. p disserendi reliquerunt. ita facta est, est disserendi *d (diss. in ras. p ) quod minime Socrates probabat, ars quaedam philosophiae et rerum ordo et descriptio disciplinae. 1.18. Quae quidem erat primo duobus ut dixi nominibus una; nihil enim inter Peripateticos et illam veterem Academiam differebat. abundantia quadam ingenii praestabat, ut mihi quidem mihi uid. quidem *t*d transposuit m c (q. in ras. p ) videtur, Aristoteles, sed idem fons erat utrisque et eadem rerum expetendarum fugiendarumque fugiendarumque om. p partitio. Sed quid ago' inquit aut sumne sanus qui haec vos doceo? nam etsi non sus Minervam sus sum n 1 g 1 f (Minerua g 1 ) sum sus p 1 ? ut aiunt, tamen inepte quisquis Minervam docet. Tum Atticus Tu vero inquit perge Varro; valde enim amo nostra atque nostros, meque ista delectant cum Latine dicuntur et isto modo. Quid me inquam putas, qui philosophiam iam professus prof. iam *g sim sim *dn sum *g populo nostro me me om. *d exhibiturum. 1.19. VA. Pergamus igitur inquit, inquit om. *gx 'quoniam placet. Fuit ergo iam accepta a Platone philosophandi ratio rat. phil. p 1 triplex, una de vita et moribus, altera de natura et rebus occultis, tertia de disserendo et quid verum uerum et *d quid falsum quid rectum in oratione pravumve prauumue accedit s quid consentiens consentiens sit Goer. quid repugnet repugnat s -ans s -ans esset Mue. iudicando. Ac primum primam *d illam partem bene vivendi a natura petebant eique parendum esse dicebant, neque ulla alia in re nisi in natura quaerendum esse illud summum summum illud psmn bonum quo omnia referrentur, referrentur *d*g -ere- *g constituebantque extremum esse rerum expetendarum et finem bonorum adeptum esse omnia e natura omn. e nat. Om. *g et animo anima *g et corpore et vita. corporis autem alia ponebant esse in toto alia in partibus, valetudinem vires pulchritudinem in toto, in partibus autem sensus integros et praestantiam aliquam partium singularum, ut in pedibus celeritatem, vim in manibus, claritatem in voce, in lingua etiam explanatam vocum impressionem; 1.21. ergo haec animorum; vitae autem (id enim erat tertium) adiuncta esse dicebant quae ad virtutis usum valerent. Iam nam Goer. virtus in in 1 et 2 om. *d animi bonis et in corporis cernitur et et om. *d in quibusdam quae non tam naturae quam beatae vitae adiuncta sunt. hominem enim enim om. *d autem Mue. esse censebant quasi partem quandam esse post quandam smn civitatis et universi generis humani, eumque esse coniunctum cum hominibus humana hum. communi IFGronovius observ. 3, 6 quadam societate. ac de summo quidem atque naturali bono sic agunt; cetera autem pertinere ad id putant aut adaugendum aut ad tenendum, aut ad agendum *dn om. s tuendum s ut divitias ut opes ut gloriam ut gratiam. Ita tripertita ab his inducitur ratio bonorum 1.24. De cf. Lact. inst. 7,3,1 natura autem (id enim sequebatur) ita dicebant docebant *g ut eam dividerent in res duas, ut altera esset efficiens, altera autem quasi huic se praebens, eaque ea qua Man. ex qua Turn. ex eaque Mue. ea nominativus efficeretur efficerentur *gr 1 aliquid. in eo quod efficeret vim esse censebant, in eo autem quod efficeretur tantum modo tantum modo om. *d materiam quandam; in utroque tamen utrumque: neque enim materiam ipsam cohaerere potuisse si nulla vi contineretur, neque vim sine aliqua materia; nihil est enim quod non alicubi esse cogatur. sed quod ex utroque, id iam corpus et quasi qualitatem quandam nominabant—dabitis habitis *g enim profecto ut in rebus inusitatis, quod Graeci ipsi faciunt a quibus haec iam diu tractantur, utamur verbis interdum inauditis.' 1.25. Nos vero inquit Atticus; quin etiam Graecis licebit utare cum voles, si te Latina forte deficient. VA. Bene sane facis; sed enitar ut ut in p 1 Latine loquar, nisi in huiusce eiusce *gx modi verbis ut philosophiam aut rhetoricam aut physicam aut dialecticam appellem, quibus ut aliis multis consuetudo iam utitur pro Latinis. qualitates s cf. Mart. Cap. 5, 510 igitur appellavi quas poio/thtas Graeci vocant, quod ipsum apud Graecos non est vulgi verbum sed philosophorum, atque id in multis; dialecticorum vero verba nulla sunt publica, suis utuntur. et id quidem commune omnium fere est artium; s. cf. fin. 3, 3 nat. deor. 1, 44 frg. inc. K 10 Hier. in Gal. 3, 26 aut enim nova sunt rerum novarum facienda nomina aut ex aliis transferenda. quod si Graeci faciunt qui in his rebus tot iam saecla versantur, quanto id nobis magis m. n. *d n. maius p p smn concedendum est, qui haec nunc primum tractare conamur. 1.26. 'Tu vero' inquam Varro bene etiam meriturus mihi videris de tuis civibus, si eos non modo copia rerum auxeris, ut effecisti, ut fecisti s uti f- RKl. sed etiam verborum. VA. Audebimus ergo inquit 'novis verbis uti te auctore, si necesse erit. erit *gpx est w —earum igitur qualitatum sunt aliae principes aliae ex his ortae. principes sunt unius modi et simplices; ex his autem ortae variae sunt et quasi multiformes. itaque aer (hoc inde ab hoc rursus deest s hoc om. *d quoque utimur enim enim iam Ha. pro Latino) et et 1 om. *d ignis et aqua et terra prima primae s sunt; ex his autem ortae animantium formae earumque rerum quae gignuntur e terra. ergo illa initia et ut e Graeco vertam elementa dicuntur; e quibus aer et ignis movendi vim habent et efficiendi, reliquae partes accipiendi et quasi patiendi, aquam dico et terram. quintum genus, e quo essent astra mentesque, singulare singulares *gw eorumque quattuor quae supra dixi dissimile Aristoteles Arist. cf. AKail diss. phil. Vind. 11, 90 quoddam esse rebatur. 1.27. Sed subiectam putant putant x -at *d -abant *g omnibus sine ulla specie atque carentem omni illa qualitate (faciamus enim tractando usitatius hoc verbum et tritius) materiam quandam, ex qua omnia expressa atque effecta efficat Turn. sint, quae tota omnia accipere possit possit x -sunt *g -sint *dn omnibusque modis mutari mutari s ? Dav. -re *g*d atque ex omni parte eoque eque *g eamque Chr. etiam interire, non in nihilum sed in suas partes, quae infinite secari ac dividi possint, cum sit nihil omnino in rerum natura minimum quod dividi nequeat. quae autem moveantur omnia intervallis moveri, quae intervalla item infinite dividi possint. 1.28. et cum ita moveatur illa vis quam qualitatem esse diximus, et cum sic ultro citroque introque p in utroque w versetur, et materiam ipsam totam totam ipsam *g penitus commutari putant et illa effici quae appellant qualia; e quibus in in del. Dav. omni natura cohaerente cohaerente *gp m x cohercente *d et continuata cum omnibus suis partibus unum unum om. *d effectum esse mundum, extra quem nulla pars materiae mat. par *g sit nullumque corpus. Partis autem esse mundi omnia quae insint in eo, quae natura sentiente teneantur, in qua ratio perfecta insit, quae sit eadem sempiterna (nihil enim valentius esse a quo intereat); 1.29. quam vim animum esse dicunt mundi, eandemque esse esse 2 om. *g mentem sapientiamque perfectam, quem deum appellant, omniumque rerum quae sunt sint Mue. ei subiectae quasi prudentiam providentiam Lb. quandam procurantem caelestia maxime, deinde in terris ea quae pertineant pertinent r 1 wm ad homines; quam interdum eandem necessitatem appellant, quia nihil aliter possit atque ab ea constitutum sit, inter dum interdum p 1, idem et item p m inter *g*d seriem causarum Pl. * * * quasi fatalem et immutabilem continuationem ordinis sempiterni, non no num p numquam quidem quidem om. *g eandem fortunam, quod efficiat multa improvisa et et s ? Lb. haec *g*d ac Ha. necopinata nobis propter obscuritatem ignorationemque causarum. fortunam — — quod multa eff. inopinata nobis ... causarum Lact. inst. 3, 29, 3, cf. ibid. 18 (ign. rerum atque caus.) 1.30. Tertia deinde philosophiae pars, quae erat in ratione et in disserendo, sic tractabatur ab utrisque. Quamquam oriretur a sensibus tamen non non om. *g ; tamen non in ras. p esse iudicium veritatis in sensibus. mentem volebant rerum esse esse ereum ngf iudicem, solam censebant idoneam cui crederetur, quia sola cerneret id quod semper esset simplex et unius modi et tale quale esset (hanc illi i)de/an appellabant, appellabant *gw -labantur m 1 -lant pg iam a Platone ita nominatam, nos recte speciem possumus dicere). 1.31. sensus autem omnis hebetes et tardos esse arbitrabantur nec percipere ullo modo res eas quae subiectae sensibus viderentur, quod quod *g quae *d essent aut ita parvae ut sub sensum cadere non possent, aut ita mobiles et concitatae ut nihil umquam unum esset et add. Ha. aut Reid constans, ne idem ne idem Man. eidem *g*d quidem, quia continenter laberentur et fluerent omnia. itaque hanc omnem partem artem Non. rerum opinabilem opinabilium Goer. appellabant; itaque ... appellabant Non. p. 148 (opinabile) appellabat Non. ? 1.32. scientiam autem nusquam esse censebant nisi in animi notionibus notionibus s ? Lb. mot- *g*d atque rationibus. qua de causa definitiones rerum probabant et has ad omnia de quibus disceptabatur adhibebant; verborum etiam explicatio explicari *g probabatur, probatur *g id est qua de causa quaeque essent esset m p px ita nominata, quam e)tumologi/an appellabant; post argumentis quibusdam quibusdam om. *d et quasi rerum notis ducibus et rer. not. quasi duc. Dav. utebantur ad probandum ad prob. rursus accedit s et ad concludendum id quod explanari volebant. in qua in quo Man. denique Mue. tradebatur omnis dialecticae dialectica w disciplina id est orationis ratione conclusae; conclusa rw huic quasi ex altera parte oratoria vis dicendi adhibebatur, explicatrix orationis perpetuae ad persuadendum accommodatae. 1.33. Haec forma forma om. *d erat illis prima, a Platone tradita; cuius quas acceperim dissupationes dissupationes Bai. disputat- *g*d si vultis exponam.' Nos vero volumus inquam, ut pro Attico etiam respondeam. ATT. Et recte quidem quidem om. *d inquit respondes; praeclare enim explicatur Peripateticorum et Academiae veteris auctoritas. VA. “Aristoteles igitur igitur om. *d primus species quas paulo ante dixi labefactavit, quas mirifice Plato erat amplexatus, quas ... erat amplexatus pars codicum Non. p. 470 ut in iis quiddam divinum esse diceret. Theophrastus autem, vir et oratione suavis et ita moratus ut prae se probitatem quandam et ingenuitatem ferat, ferret Ern. vehementius etiam fregit quodam modo auctoritatem veteris disciplinae; spoliavit enim virtutem suo decore imbecillamque reddidit, quod negavit in ea sola positum esse beate vivere. 1.34. Nam Strato eius auditor quamquam fuit acri ingenio tamen ab ea disciplina omnino semovendus est; qui cum maxime necessariam partem philosophiae, quae posita est in virtute et in in om. mgf moribus, reliquisset totumque se ad investigationem naturae contulisset, in ea ipsa plurimum dissedit a suis. Speusippus autem et Xenocrates, qui primi Platonis rationem auctoritatemque susceperant, et post eos Polemo Polemon *g et Crates unaque Crantor Cranto p 2 wg 2 Cratero g 1 Crator *g*d in Academia congregati diligenter ea eis px quae a superioribus acceperant tuebantur. utebantur *d Iam Polemonem audiverant assidue Zeno et Arcesilas. Archesilaus x 1.35. sed Zeno, cum Arcesilam Archesilaum p 1 w anteiret aetate valdeque subtiliter dissereret et peracute moveretur, corrigere conatus est disciplinam. eam quoque si videtur correctionem explicabo, sicut solebat Antiochus.” Mihi vero inquam videtur, quod vides idem significare Pomponium. VA. 'Zeno igitur nullo modo is erat qui ut Theophrastus nervos neruis p virtutis inciderit, incideret s Lb. -rent n sed contra qui omnia quae que om. s quaecumque Reid ad beatam vitam pertinerent in una virtute poneret nec quicquam aliud numeraret in bonis idque appellaret honestum quod esset simplex quoddam et solum et unum bonum. 1.39. cumque eas perturbationes antiqui naturales esse dicerent et rationis expertes aliaque in parte animi cupiditatem alia in alia Lb. rationem collocarent, ne his quidem assentiebatur; nam et perturbationes voluntarias esse putabat opinionisque iudicio suscipi et omnium perturbationum matrem esse arbitrabatur arb. matr. esse rw immoderatam quandam intemperantiam. Haec fere de moribus. De naturis autem sic sentiebat, primum ut in ut in ut s ? Asc. uti Bai. quattuor initiis rerum illis quintam hanc naturam, ex qua superiores sensus et et etiam Reid mentem effici rebantur, non adhiberet; statuebat enim ignem esse ipsam naturam quae quidque gigneret et mentem atque sensus. discrepabat etiam ab isdem, quod nullo modo arbitrabatur arbitrabantur *g quicquam effici posse ab ea quae expers esset corporis, cuius generis Xenocrates et superiores etiam animum esse dixerant, nec vero aut quod efficeret aliquid aut quod efficeretur posse esse non corpus. 1.40. Plurima autem autem aut m 1 ? n etiam gf in illa tertia philosophiae parte mutavit. in qua primum de sensibus ipsis quaedam dixit nova, quos iunctos uinctos pf inuictos s esse censuit e quadam quasi impulsione oblata extrinsecus, quam ille fantasi/an, cf. p. 36, 10 Cael. Aur. acut. 3, 13 ( Gell. 19, 1, 15 ) nos visum appellemus appellemus p 2 -amus *g*d licet, et teramus terramus n -anus s teneamus *d hoc quidem verbum, hoc quidem uerbum s h. u. q. *g*d erit enim utendum in reliquo sermone saepius— sed ad haec quae visa sunt et quasi accepta sensibus assensionem ascensionem *g adiungit animorum, quam esse vult in nobis positam et voluntariam. 1.41. visis non omnibus adiungebat fidem sed is solum quae propriam quandam haberent declarationem earum rerum quae viderentur; id autem visum cum ipsum per se cerneretur, comprehendibile—feretis haec? hoc Dav. ' ATT. nos vero inquit; inquam Ald. quonam quoniam ng 1 quam p 1 ; (quo)nam ... sed in ras. p enim alio alio om. *dn modo katalhmpto diceres? — VA. “sed cum acceptum iam et approbatum probatum *g esset, comprehensionem appellabat, similem is rebus quae manu prenderentur; ex quo etiam nomen hoc duxerat at, del. Man. ac gf cum eo verbo antea nemo tali in re in re iure mw usus esset, plurimisque idem novis verbis (nova enim dicebat) usus est. Quod autem erat sensu comprensum id ipsum sensum appellabat, et si ita erat comprensum ut convelli ratione non posset scientiam, sin aliter inscientiam nominabat; ex qua existebat existebat Pl. -erat p -eret rw extiterat *g etiam opinio, quae esset imbecilla imb. adsensio Pl. et cum falso incognitoque communis. 1.42. sed inter scientiam et inscientiam comprehensionem illam quam dixi collocabat, eamque neque in rectis neque in pravis paruis *g numerabat, sed soli credendum esse dicebat. E quo sensibus etiam fidem tribuebat, quod ut supra dixi comprehensio facta sensibus et vera esse illi et fidelis videbatur, non quod quod om. *g, in ras. p omnia quae essent in re comprehenderet, sed quia nihil quod cadere in eam eam nat. Man. n. eam Fab. posset relinqueret, quodque natura quasi normam scientiae et principium sui dedisset unde postea notiones rerum in animis imprimerentur; e quibus non principia solum sed latiores quaedam ad rationem inveniendam viae reperiuntur. aperituntur Man. -rirentur Dav. reperirentur Gr. errorem autem et temeritatem et ignorantiam ignorationem s et opinationem et suspicionem et uno nomine omnia quae essent aliena firmae et constantis assensionis a virtute sapientiaque removebat. Atque in his fere commutatio constitit omnis dissensioque Zenonis a superioribus.” 1.46. Hanc Academiam novam appellant, quae mihi vetus videtur, si quidem Platonem ex illa vetere numeramus, cuius in libris nihil affirmatur et in utramque partem multa disseruntur, de omnibus quaeritur nihil certi dicitur—sed tamen illa quam exposuisti exposuisti Dur. exposui *g*d ; an a Cicerone neglegenter scriptum ? vetus, haec nova nominetur. quae usque ad Carneadem perducta, producta mn (per in ras. p ) qui quartus ab Arcesila fuit, in eadem Arcesilae ratione permansit. Carneades autem nullius philosophiae partis ignarus et, ut cognovi ex is qui illum audierant maximeque ex Epicureo Epicureo ms -ZZZo *g*d Zenone, qui cum ab eo plurimum dissentiret unum tamen praeter ceteros mirabatur, incredibili quadam fuit facultate et to fuit īo facultate et do m 1, īo del. et do ctrina m 2 ; et to om. *dn et co pia dicendi Chr. ” quid autem stomachatur stomachetur Sig. Mnesarchus, quid Antipater digladiatur Non. p. 65 (digladiari) digladiatur F 1 -etur cett. cum Carneade tot voluminibus? *
3. Cicero, Republic, 1.15-1.16 (2nd cent. BCE - 1st cent. BCE)

1.15. Tum ille: Visne igitur, quoniam et me quodam modo invitas et tui spem das, hoc primum, Africane, videamus, ante quam veniunt alii, quidnam sit, de isto altero sole quod nuntiatum est in senatu? neque enim pauci neque leves sunt, qui se duo soles vidisse dicant, ut non tam fides non habenda quam ratio quaerenda sit. Hic Scipio: Quam vellem Panaetium nostrum nobiscum haberemus! qui cum cetera, tum haec caelestia vel studiosissime solet quaerere. Sed ego, Tubero, (nam tecum aperte, quod sentio, loquar) non nimis adsentior in omni isto genere nostro illi familiari, qui, quae vix coniectura qualia sint possumus suspicari, sic adfirmat, ut oculis ea cernere videatur aut tractare plane manu. Quo etiam sapientiorem Socratem soleo iudicare, qui omnem eius modi curam deposuerit eaque, quae de natura quaererentur, aut maiora, quam hominum ratio consequi posset, aut nihil omnino ad vitam hominum adtinere dixerit. 1.16. Dein Tubero: Nescio, Africane, cur ita memoriae proditum sit, Socratem omnem istam disputationem reiecisse et tantum de vita et de moribus solitum esse quaerere. Quem enim auctorem de illo locupletiorem Platone laudare possumus? cuius in libris multis locis ita loquitur Socrates, ut etiam, cum de moribus, de virtutibus, denique de re publica disputet, numeros tamen et geometriam et harmoniam studeat Pythagorae more coniungere. Tum Scipio: Sunt ista, ut dicis; sed audisse te credo, Tubero, Platonem Socrate mortuo primum in Aegyptum discendi causa, post in Italiam et in Siciliam contendisse, ut Pythagorae inventa perdisceret, eumque et cum Archyta Tarentino et cum Timaeo Locro multum fuisse et Philoleo commentarios esse ctum, cumque eo tempore in iis locis Pythagorae nomen vigeret, illum se et hominibus Pythagoreis et studiis illis dedisse. Itaque cum Socratem unice dilexisset eique omnia tribuere voluisset, leporem Socraticum subtilitatemque sermonis cum obscuritate Pythagorae et cum illa plurimarum artium gravitate contexuit.
4. Sextus, Against The Mathematicians, 7.49, 7.110 (2nd cent. CE - 3rd cent. CE)

5. Sextus, Outlines of Pyrrhonism, 1.223-1.225 (2nd cent. CE - 3rd cent. CE)

6. Diogenes Laertius, Lives of The Philosophers, 1.111, 9.2, 9.18-9.19, 9.111 (3rd cent. CE - 3rd cent. CE)

1.111. The Athenians voted him a talent in money and a ship to convey him back to Crete. The money he declined, but he concluded a treaty of friendship and alliance between Cnossos and Athens.So he returned home and soon afterwards died. According to Phlegon in his work On Longevity he lived one hundred and fifty-seven years; according to the Cretans two hundred and ninety-nine years. Xenophanes of Colophon gives his age as 154, according to hearsay.He wrote a poem On the Birth of the Curetes and Corybantes and a Theogony, 5000 lines in all; another on the building of the Argo and Jason's voyage to Colchis in 6500 lines. 9.2. Again he would say: There is more need to extinguish insolence than an outbreak of fire, and The people must fight for the law as for city-walls. He attacks the Ephesians, too, for banishing his friend Hermodorus: he says: The Ephesians would do well to end their lives, every grown man of them, and leave the city to beardless boys, for that they have driven out Hermodorus, the worthiest man among them, saying, 'We will have none who is worthiest among us; or if there be any such, let him go elsewhere and consort with others.' And when he was requested by them to make laws, he scorned the request because the state was already in the grip of a bad constitution. 9.18. 2. XENOPHANESXenophanes, a native of Colophon, the son of Dexius, or, according to Apollodorus, of Orthomenes, is praised by Timon, whose words at all events are:Xenophanes, not over-proud, perverter of Homer, castigator.He was banished from his native city and lived at Zancle in Sicily [and having joined the colony planted at Elea taught there]. He also lived in Catana. According to some he was no man's pupil, according to others he was a pupil of Boton of Athens, or, as some say, of Archelaus. Sotion makes him a contemporary of Anaximander. His writings are in epic metre, as well as elegiacs and iambics attacking Hesiod and Homer and denouncing what they said about the gods. Furthermore he used to recite his own poems. It is stated that he opposed the views of Thales and Pythagoras, and attacked Epimenides also. He lived to a very great age, as his own words somewhere testify: 9.19. Seven and sixty are now the years that have been tossing my cares up and down the land of Greece; and there were then twenty and five years more from my birth up, if I know how to speak truly about these things.He holds that there are four elements of existent things, and worlds unlimited in number but not overlapping [in time]. Clouds are formed when the vapour from the sun is carried upwards and lifts them into the surrounding air. The substance of God is spherical, in no way resembling man. He is all eye and all ear, but does not breathe; he is the totality of mind and thought, and is eternal. Xenophanes was the first to declare that everything which comes into being is doomed to perish, and that the soul is breath. 9.111. There are also reputed works of his extending to twenty thousand verses which are mentioned by Antigonus of Carystus, who also wrote his life. There are three silli in which, from his point of view as a Sceptic, he abuses every one and lampoons the dogmatic philosophers, using the form of parody. In the first he speaks in the first person throughout, the second and third are in the form of dialogues; for he represents himself as questioning Xenophanes of Colophon about each philosopher in turn, while Xenophanes answers him; in the second he speaks of the more ancient philosophers, in the third of the later, which is why some have entitled it the Epilogue.


Subjects of this text:

subject book bibliographic info
academy, new Tarrant et al, Brill's Companion to the Reception of Plato in Antiquity (2018) 26
academy, old Tarrant et al, Brill's Companion to the Reception of Plato in Antiquity (2018) 26
academy Atkins, The Cambridge Companion to Cicero's Philosophy (2021) 37
antiochus of ascalon Tarrant et al, Brill's Companion to the Reception of Plato in Antiquity (2018) 26
cicero (academic allegiance) Tarrant et al, Brill's Companion to the Reception of Plato in Antiquity (2018) 26
crantor Tarrant et al, Brill's Companion to the Reception of Plato in Antiquity (2018) 26
dialogue-form' Tarrant et al, Brill's Companion to the Reception of Plato in Antiquity (2018) 26
hybris Wolfsdorf, Early Greek Ethics (2020) 34
peripatetics Tarrant et al, Brill's Companion to the Reception of Plato in Antiquity (2018) 26
philo, of larissa Tarrant et al, Brill's Companion to the Reception of Plato in Antiquity (2018) 26
plato, phaedrus Tarrant et al, Brill's Companion to the Reception of Plato in Antiquity (2018) 26
plato Atkins, The Cambridge Companion to Cicero's Philosophy (2021) 37
posidonius Tarrant et al, Brill's Companion to the Reception of Plato in Antiquity (2018) 26
pythagoreanism Atkins, The Cambridge Companion to Cicero's Philosophy (2021) 37
silloi (mockeries) Wolfsdorf, Early Greek Ethics (2020) 34
socrates, and xenophanes Wolfsdorf, Early Greek Ethics (2020) 34
socrates Atkins, The Cambridge Companion to Cicero's Philosophy (2021) 37
speusippus Tarrant et al, Brill's Companion to the Reception of Plato in Antiquity (2018) 26
theophrastus Tarrant et al, Brill's Companion to the Reception of Plato in Antiquity (2018) 26
timon of philus Wolfsdorf, Early Greek Ethics (2020) 34
xenocrates Tarrant et al, Brill's Companion to the Reception of Plato in Antiquity (2018) 26
xenophanes, mockeries Wolfsdorf, Early Greek Ethics (2020) 34
xenophanes, self-presentation Wolfsdorf, Early Greek Ethics (2020) 34
xenophanes Wolfsdorf, Early Greek Ethics (2020) 34
zeno (of citium) Tarrant et al, Brill's Companion to the Reception of Plato in Antiquity (2018) 26